|
Przemyśl, 9 marca 2025 r.
Miłosierdzie – nadzieja na pielgrzymiej drodze wiary
Drodzy Diecezjanie!
Liturgia Słowa pierwszej niedzieli Wielkiego Postu jest szczególna, ponieważ zawiera ważne wskazania, mogące pomóc nam dobrze przeżyć ten szczególny okres roku liturgicznego. To swoistego rodzaju duchowy przewodnik po drogach naszej konfrontacji ze światem, ale również zachęta do tego, by wytrwać w dobrem. Słowo Boże prowadzi nas do ożywienia nadziei w ostateczne zwycięstwo nad złem oraz do tryumfu dobra w naszym życiu. Chrystus Pan, rozpoczynając publiczną działalność, udał się na pustynię i tam został poddany trzem pokusom. Pokazują one przebiegłość szatana, chcącego odwieść Jezusa od realizacji Bożego planu zbawienia, a jednocześnie ujawniają obszary życia, w których i my jesteśmy poddawani pokusom, którym uleganie oddala nas od Boga i od drugiego człowieka.
W pierwszej pokusie szatan namawiał wygłodniałego przez post Jezusa, aby zamienił kamienie w chleb. Chleb jest symbolem wszystkiego, co zmysłowe, a więc symbolizuje stan posiadania, rozkoszowania się życiem, chciwości, zmysłowości. Niebezpieczeństwo pokusy tkwi w podpowiadaniu egoistycznej postawy, aby „mieć” dla siebie, posiadać za wszelką cenę, by osiągać cel jak najszybciej. Tak nastawiony człowiek rzadko ma czas, aby „być” dla drugiego człowieka oraz skąpi na to środków i przestrzeni, ponieważ wszystko mierzy gromadzonym bogactwem i egoistycznymi doznaniami. Jest bowiem przekonany, że o jakości i wartości życia decyduje ilość zgromadzonych dóbr[1], przez co pozostaje ślepy na innych[2]. Dobra materialne są oczywiście ważne i potrzebne człowiekowi, ale nie mogą stać się wyłącznym celem naszego życia.
Druga pokusa dotyczyła władzy i panowania nad innymi ludźmi. Szatan ukazał Jezusowi wszystkie królestwa świata i obiecał Mu je w zamian za wyrzeczenie się Królestwa Bożego. Chrystus kategorycznie odciął się od tej propozycji. Później, na Górze Błogosławieństw, wyjaśni, że w Jego Królestwie władza nie opiera się na przemocy, zaś przed sądem Piłata oznajmi, że Jego Królestwo nie jest z tego świata i tym samym proklamuje jego konstytucję. Zbawiciel uczy, że władza oparta o siłę, może prowadzić do złudnego poczucia wszechmocy i prowokować do budowania własnej – rzekomej – wielkości kosztem innych. Bliźni staje się wówczas nie siostrą czy bratem, ale zagrożeniem, konkurentem i rywalem.
Trzecią pokusą była zachęta szatana do uczynienia spektakularnego cudu i udowodnienia, że Jezus jest Synem Boga. Zbawiciel miałby się rzucić się ze szczytu świątyni i zostać uratowany przez aniołów. W rzeczywistości chodziło o nakłonienie Chrystusa do sprzeciwienia się woli Ojca i podważenie zaufania do Niego.
Liturgiczny okres Wielkiego Postu, analogicznie do kuszenia opisanego w Ewangelii, wyprowadza nas na pustynię. Oczywiście nie chodzi tutaj o żadne geograficzne pustkowie, lecz o wygospodarowane w natłoku codziennych zajęć przestrzeń i czas ciszy, pomagające nam w zasłuchaniu się w głos Boga i własnego sumienia, w szczerej zadumie nad własną drogą życia oraz nad wyborami, których dokonujemy na co dzień.
Wielki Post to czas, w którym możemy umocnić się wewnętrznie, realizując program sugerowany przez Liturgię Słowa, a więc podejmując modlitwę, post i jałmużnę. Umacniając się w wierze i czynieniu dobra, będziemy mogli przeciwstawiać się wymienionym przez ewangelistę pokusom oraz odnaleźć światło nadziei, tak bardzo potrzebnej w naszym życiu osobistym, społecznym i kościelnym. To czas pokładania nadziei w Miłości.
-
Miłosierdzie – orędzie o Bogu dającym nadzieję w miłości i przebaczeniu
W okresie Wielkiego Postu Kościół będzie nam nieustannie przypominał o niepojętej miłości Boga poprzez starotestamentalne proroctwa o Cierpiącym Słudze Jahwe i orędzie o Odkupicielu, Baranku Bożym, który „przyszedł do swoich, a swoi Go nie przyjęli”[3]. Miłość ta nie ma być jedynie wspominana, gdyż ona trwa nieprzerwanie. Jesteśmy zaproszeni do jej przeżywania i odpowiadania na nią w codziennym życiu. Miłość Boga nie jest jakąś mglistą obietnicą – została potwierdzona męką, śmiercią i zmartwychwstaniem Chrystusa po to, by stać się naszym udziałem. Możemy odkrywać ją na nowo poprzez uczestnictwo w rekolekcjach wielkopostnych i nabożeństwach pasyjnych, poprzez sięganie do tekstów biblijnych, a zwłaszcza korzystając z sakramentów, w szczególności sakramentu pokuty i pojednania.
Wielki Post kieruje również nasz wzrok na wizerunek Krzyża świętego, a zwłaszcza na przebite Serce Zbawiciela. Męka i śmierć Jezusa to „manifest” miłości Boga do człowieka, zawarty w przebitym boku, z którego wypływa krew i woda. Wiele z tej miłości mogliśmy zaczerpnąć podczas nawiedzenia obrazu Najświętszego Serca Pana Jezusa, który peregrynował po naszych parafiach i domach rodzinnych. Dziękuję wszystkim duszpasterzom i wiernym, którzy zaangażowali się w to wydarzenie wiary i proszę, abyśmy nie zmarnowali owoców tej peregrynacji. Dołóżmy starań, aby miłość Boga rozlewała się w naszych sercach i owocowała wspólną modlitwą domową, troską o zgodę i pokój w rodzinach i sąsiedztwach oraz pobudzała nas do czynnej miłości wobec potrzebujących.
Istotnym znakiem miłości Boga do człowieka jest Jego miłosierdzie, okazywane zwłaszcza w sakramencie pokuty, gdyż Bóg nie chce śmierci grzesznika, ale by się nawrócił i żył[4]. Przygotowujmy się sumiennie do spowiedzi, korzystajmy z tekstów rachunków sumienia. Szczerze żałujmy za popełnione zło, bądźmy gotowi do przeprosin, wypowiadanych wobec członków rodziny, współpracowników, sąsiadów. Dążmy do zgody z wszystkimi. Korzystajmy z sakramentów wspólnie z najbliższymi. Duszpasterzy proszę, aby dbali o stałe dyżury w konfesjonale oraz umożliwili wiernym adorację Najświętszego Sakramentu co najmniej raz w tygodniu przez godzinę, a także na stałe, w otwartych, odpowiednio zabezpieczonych świątyniach. Niech będzie to zawsze okazja do trwania przy obrażanym i pogardzanym Jezusie, do wynagradzania Jego Sercu za grzechy całego świata, do umacniania wiary w Jego obecność oraz do modlitwy w intencjach osobistych, rodzinnych, parafialnych i narodowych.
W Roku Jubileuszowym, przeżywanym pod hasłem: „Pielgrzymi nadziei”, Kościół daje nam możliwość korzystania z miłosierdzia Bożego przez zyskiwanie odpustów zupełnych. Korzystajmy z tego skarbca Kościoła i odwiedzajmy Kościoły jubileuszowe, pielgrzymując do nich oraz wypełniając uczynki miłosierdzia. Ponawiam swoją prośbę i zobowiązanie wyrażone wobec księży proboszczów, aby organizowali parafialne lub dekanalne pielgrzymki do kościołów jubileuszowych. Niech będzie to czas modlitwy, ewangelicznej refleksji oraz budowania więzi parafialnych i rodzinnych w duchu chrześcijańskiego braterstwa i wzajemnego budowania w wierze, nadziei i miłości. W tym miejscu, gorąco zachęcam do udziału w Przemyskiej Pieszej Pielgrzymce na Jasną Górę. To wyjątkowe rekolekcje w drodze i szkoła człowieczeństwa, a także niezwykła okazja do uświadomienia sobie, iż wszyscy jesteśmy pielgrzymami w drodze do nieba.
Naszą troską o wzrost wiary i możliwość skorzystania z łask Jubileuszu otoczmy dzieci i młodzież. Zachęcajmy ich do udziału w Spotkaniu Młodzieży Archidiecezji Przemyskiej, które odbędzie się w dniach 25-27 kwietnia 2025 r. w Leżajsku. Dzieci komunijne i rocznicowe wraz z rodzinami zapraszam na wspólne świętowanie w ramach IV Archidiecezjalnej Pielgrzymki Eucharystycznego Ruchu Młodych, która 31 maja br. będzie miała miejsce w Chłopicach, zaś 14 czerwca br. w Jasieniu – Ustrzykach Dolnych.
Śledźmy i włączajmy się w inicjatywy Roku Jubileuszowego, które pojawiają się na stronie internetowej naszej Archidiecezji (przemyska.pl), na falach Radia FARA oraz na łamach „Niedzieli Przemyskiej”.
-
Miłosierdzie – orędzie o człowieku niosącym nadzieję